HistoriTiranë3 min lexim
Zonja Drita mendoi se ishte gabim te arka
Pazari i javës, i paguar nga dikush që nuk e njihte. Dhe një e qeshur që mbushi gjithë dyqanin.
Ishte një e martë e zakonshme në një dyqan të vogël në Laprakë. Zonja Drita, 71 vjeçe, kishte ardhur si çdo javë për pazarin: bukë, qumësht, fasule, pak fruta për nipërit që e vizitojnë të dielave.
Kur arkëtarja i tha 'Sot nuk paguani asgjë', ajo qeshi dhe nxori portofolin përsëri. 'Mos më ngatërroni me dikë tjetër,' tha. Iu desh një minutë e mirë për ta besuar.
“Atëherë, të tëndin ta paguaj unë.”
Pastaj ndodhi gjëja më e bukur: zonja Drita u kthye nga personi pas saj në radhë dhe i tha: 'Atëherë, të tëndin ta paguaj unë.' Ai refuzoi me mirësjellje — por e mira tashmë kishte kaluar dorë më dorë.
Kjo është arsyeja pse e bëjmë. Jo për pazarin në vetvete, por për atë që ndodh pas tij.
